Soloreizen, betekent letterlijk ‘alleen reizen’.
Niet zo evident en niet voor iedereen weggelegd, én toch beveel ik het iedereen aan.
Ik was 23 toen ik voor het eerst solo ging reizen. Ik ging op bezoek bij kennissen in Engeland en zou vooraf Londen bezoeken. Ik was nog nooit in Londen geweest en het leek me de uitgelezen kans als ik dan toch het kanaal overstak, meteen deze metropool een bezoekje te brengen.
London baby, but… why?
Mijn nummer één-bucketlistbestemming was toen Schotland. Ik droomde van een roadtrip door de Highlands door het land van de vele groenen, whiskey, verzichten en natuurlijk Nessie. Het belangrijkste: deze reis wou ik alleen doen. Een specifieke en bijzondere wens, maar zou ik dat wel durven?
Indertijd had ik Britse kennissen, een koppel vijftigers waarvan de man een vaste verblijver was in het hotel waar ik vroeger werkte. Hij en zijn vrouw hadden me al meermaals uitgenodigd om bij hen te verblijven.
De uitgerekende kans om mijn ‘alleen’ reizen te testen. Ik had de reis uitgestippeld en met hen herbevestigd. Ik zou met de Eurostar naar Londen gaan, daar twee nachten in een hostel verblijven. Vervolgens zou ik de trein naar Birmingham nemen waar ik zou opgehaald worden én dan zou ik een aantal dagen later terugkeren per vliegtuig vanuit Birmingham naar Brussel. Het was allemaal uitgestippeld. Ik was nagegaan bij een vriendin in welke wijk ik het best verbleef in Londen, had kaartjes voor een musical en alle apps voor de trein. Wat kon er mis gaan?! Wel…
De trein, altijd een beetje reizen
Dit is een anekdote waar mijn vrienden nog steeds om lachen. Ik miste mijn Eurostar… omdat er vertragingen waren bij de NMBS, altans dat was mijn versie tegen de staff van Eurostar. De echte reden is… ik was in alle rust mijn broodje aan het eten bij de Panos van het Brussel-Zuid station. Eenmaal klaar zag ik de verontrustende boodschap ‘gate closed’. Fouten kunnen gebeuren, maar dan moet je weten dat ik op dat moment bij een touroperator werkte én deze tickets op geregelde basis met klanten meegaf. Het was mijn job iedereen goed te informeren. Ik dacht dat de Eurostar dezelfde werking had zoals de TGV en Thalys. Kortom ik was niet alleen mijn broodje op het gemak aan het eten, ik dacht ook nog eens dat de melding ‘gelieve 30 min. op voorhand aanwezig te zijn’ optioneel was. Niet dus.
De medewerker was onverbiddelijk, ik kon niet meer mee met deze trein.
Als ik niet meekon met de trein, dan kon ik nooit de trein vanuit Londen naar Birmingham nemen, en dan kon ik mijn kennissen niet bezoeken. Spoiler: alles is goed afgelopen. Ik zag mijn volledige reisplan in het water vallen.
Maar gelukkig was ik niet de enige én hebben we een licht onbetrouwbaar treinsysteem. Enkele gestrande reizigers hadden vertraging gehad met hun trein vanuit Keulen door koperdieven. Ik kon niet zeggen: ik was een broodje aan het eten. Dus zo ontstond het ‘de NMBS altijd onbetrouwbaar’ verhaal. Mijn vrienden lachen er nog steeds om.
Het begin van menig avonturen
Ik zou willen zeggen dat dit de enige stoot was die ik deze reis tegen kwam, maar dat zou gelogen zijn. Door deze reis kwam ik erachter dat ik best mezelf terug uit de miserie kan helpen. En uiteraard helpt het om steeds vriendelijk te blijven. Ik ben veel vreemden dankbaar die mij uit de goedheid van hun hart hebben geholpen. Want als je alleen op reis gaat… ben je steeds op jezelf aangewezen. Al wil dat niet zeggen, dat er niemand je zal bijstaan.
Maar ieder solo-avontuur is anders. Ik merk dat ik veel meer meemaak als ik alleen op reis ga, dan wanneer ik met vrienden reis. Bij vrienden ben ik de planner. Op mijn soloreizen durf ik dat al eens loslaten.
Als je alleen reist is er niemand die je zal aangeven dat je
Madame Trimaar 